dagboek : een vlaamse chambres d' hôtes in frankrijk

Deze middag begon ik aan onze dagelijkse kost.  Binnen de minuut was alles goe gebakken.  Ik dacht bij mezelf, de Guy voelt zich straks weer in de 7th heaven met dees kiekens, wat ben ik toch the good wife!  Maar ben ik ook een good cook want voor de show deed ik er nog wat peperbollen van de buren bij.  WOOW! dacht ik, wat is dit voor frutsel!? Straks belandt Guy op de spoedafdeling en ik voor de rechtbank en dat ziet dan heel Vlaanderen, vandaag, in het journaal, terwijl ze denken : "how could she?".  Maar voor er damages waren, was ik saved by the bell want mijnen dinner date was vermist.  Toen ik riep dat hij moest komen eten en er geen reactie kwam dacht ik gelijk : help, mijn man heeft een hobby of een virus en dat is nu al de zevende dag dat hij  niet thuis maar ergens in de schatkamer van een of andere teleshop zit!  Hoe kan hij me dat nu flikken???  Ik kreeg goesting om één van die desperate housewives te worden, ik ben ook maar van vlees en bloed.  In een opwelling dacht ik, ik vertrek, mijn monsters en ik, wa wa, een weekendje weg met vijfTV, naar Vlaanderen, vakantieland of niet, ik ben er tenminste bij mijn familie.  Bij den bompa of nonkel Jef.  Of beter nog, bij ons Sara, of bij den Bassie en Adriaan, die kunnen mijn kitchen nightmares dan nog ombuigen naar de perfecte keuken...  Toen kwam ik met spoed terug terzake : er zijn nu eenmaal goede tijden, slechte tijden en het blijft niet eeuwig een storm of love, zo gaan nu eenmaal de dingen des levens.  En mannen zijn zeker niet all saints, als ge dàt gelooft zijt ge binnen de kortste keren karrewiet!  En ok, ik ben zijn nanny niet, maar ge kunt zo al rap lopen koppen of met een monk rondlopen...  Maar dan zeg ik alsnog foert!  Who's the boss??!?? en ik spring op my little pony, zet hem in fifth gear en neem the road to Avonlea, home and away, en verdwijn without a trace op zoek naar een plek onder de zon...

weet jij hoeveel tv-programma's ik vandaag de revue heb zien passeren?

we zijn er weer eens strijd gaan voeren tegen HET onkruid.  ongelofelijk, toch?  toen we er de eerste keer terug arriveerden, leek het of we hadden er nog nooit in de tuin gewerkt!  het onkruid stond kniehoog en er waren gigantische braamstruiken.  wat een ellende...

deze keer hebben we het anders aangepakt.  nadat het ongewenste verwijderd was, hebben we plastiek gelegd en daarop puin of stenen.  ha!

dat puin en die stenen komen trouwens van het kleine bijgebouwtje dat Guy met de grond heeft gelijkgemaakt.

is dàt geen voor en na?!!!? 

en voilà : helemaal verdwenen! 

Zondag 16/11

We pikken Carine op in de luchthaven van Alicante en nu we hier dan toch zijn bezoeken we de stad.  Het is een grote stad met een wirwar aan straten en straatjes.  We zijn getuige van een processie ter ere van Maria.  Een grote praalwagen wordt door de straten gedragen door een twintigtal (?) mannen die eronder verborgen zitten.  Geregeld stoppen ze om van manschap te verwisselen en als ze dan terug vertrekken, wordt er van in de buik van de praalwagen een commando gegeven en gooien ze het hele ding even in de lucht waarop een luid applaus van de omstaanders volgt.  We trekken richting huiswaarts en stoppen in Benidorm om het middagmaal te nuttigen.   Ook in Altea maken we een stop omdat het er zo leuk uitziet.  De boullevard is vol leuke terrassen.  We zouden niet weten waar eerst gaan zitten.  Uiteraard drinken we hier nog een glas vergezeld van wat tapa’s.

Maandag 17/11

Een rustig dagje.  Wat strand, wat shoppen, wat eten.  En afsluiten met nen bwèèèèkes cocktail.  Morgen hopelijk beter…

Dinsdag 18/11

We halen een fiets voor Carine en gaan op pad.  Vandaag is een opwarmertje, zegt Guy, als voorbereiding op de volgende dagen.  We fietsen naar Portixol.  Van daaruit wandelen we eerst naar Cap Prim en terug en daarna naar Cala de la Barraca en terug.  Zelf ben ik super gemotiveerd want er zijn hier schatten te vinden!  Twee stuks bij op mijn lijstje!  We zijn redelijk vroeg terug bij ons beginpunt en fietsen nog eens verder naar de oude stad.  Daar is niets te zien, zeggen Guy en ik…maar ge moet dus wèl op de juiste plaatsen gaan kijken!

De margarita van vandaag is jummy!

Woensdag 19/11

Vandaag het échte werk.  We fietsen helemaal naar Cala de Granadella.  Het laatste stuk is eindeloos lang naar beneden en ik wordt al een beetje onpasselijk bij de gedachte dat we straks, nà de wandeling, weer helemaal terug naar boven zullen moeten.  De wandeling, nochtans bestempeld als ‘medium’, blijkt voor Carine en mij toch een hele kluif te zijn.  Het is klauteren, kruipen, klimmen en een bangerik als ik, moet vele malen de grenzen verleggen.  Guy is helemaal in zijn sas.  Hij huppelt luchtig van steen naar rots en als we aan een passage komen waar een ketting is bevestigd om je aan vast te houden of zelfs op te trekken (!) boven een bangelijke afgrond, kan zijn dag niet meer stuk.  Met bibberende knieën volg ik.  Het uitzicht is wel spectaculair hier en zo af en toe kan dat de angst eventjes wegnemen.  Blij dat ik terug op de grond sta.  Niet zo blij dat er nog dat klimmetje te wachten staat.  We rijden elk op ons eigen tempo naar boven en zijn zowaar verbaasd dat het ‘dat maar was’!  Moe, maar zeer voldaan rijden we naar huis.

Donderdag 20/11

Het is een beetje minder weer, volgens Guy, en we besluiten naar het strand van Benitatxell te gaan.  Daar is nog een hele toffe wandeling! (ook volgens Guy).  Het is waar, het is een adembenemende tocht.  Eens we de stijle klim achter de rug hebben, wandelen we heel de tijd vlak naast de afgrond, wat dus geheel in Guy zijn straatje past.  We zijn wel blij dat het grootste stuk in de schaduw verloopt, want het is werkelijk heet.  Daarna volgt een stijle afdaling en na een korte pauze maken we de weg in omgekeerde richting.  De vermoeidheid van afgelopen dagen laat zich goed voelen, en als ge dan eens wegritst, met een mooie ‘bleue’ als gevolg, dan worden de benen zo mogelijk nòg bibberigerder wat dan weer tot gevolg heeft dat ik de anderen niet goed volg.   Er zijn momenten dat ze zelfs helemaal uit mijn vizier verdwenen zijn, wat het Rémi-gevoel nog versterkt.  Gelukkig kunnen we nà deze tocht gewoon in ons autootje stappen want fietsen had écht niet meer gelukt!

Vrijdag 21/11

Een rustdag.  We rijden via Benissa richting Moraira.  Carine, ocharme, heeft nog niet veel kunnen winkelen en daar gaan we hier proberen verandering in brengen.  Omdat onze interesses een beetje verschillen, staat Guy op straat om in het oog te houden wie in welke winkel zit;  een heel belangrijke taak!  Er worden nog een paar schatten gevonden… weeral een geslaagde dag!

Zaterdag 22/11

De laatste dag van Carine gaan we vullen met een wandeling.  Eentje om het af te leren. J We vertekken in de haven van Javéa zelf en klimmen helemaal tot aan de Cap de San Antoni.  Daarna gaat het over het plateau tot aan de windmolens.  Enkele zijn nog ruines, maar er zijn er ook al een paar gerestaureerde, die nu een andere functie gekregen hebben als woonst of als zonneterras.  Mooi!  We keren terug langs een wijk met bijzonder mooie huizen, we kijken onze ogen uit.  Afronden met lekker eten en lekker drinken.  En vroeg naar bed want morgen…

Zondag 9/10

Vandaag vangen we de weg naar Denia aan.  Op het plan staat dat het een rit wordt van twee uur, twee uur dertig… en nu we het begintraject kennen, vertrekken we met volle moed.  Guy rijdt tenslotte wel op een gewone fiets zonder versnellingen! 

Wat is dit toch een vreemd landschap.  Ofwel ziet het er extreem kaal en dor uit, ofwel staat het vol donkergroene sinaasbomen, of druivenstokken, of metershoge palmbomen en vetplanten.  Het golfterrein dat we onderweg tegenkomen, verschijnt als een fata-morgana en lijkt hier, met z’n uitgetrekte felle groen, eigenlijk niet op zijn plaats. 

We komen veel fietsers tegen.  Ze rijden allemaal op een mooie mountainbike, dragen een helm en een fluo jasje.  We vragen ons af of dat soms verplicht zou zijn…?

De rit verloopt vlot en Denia blijkt een grote stad te zijn.  Gelukkig hebben we ook hier al een plannetje van en vinden we zo gemakkelijk de haven.  We besluiten om de kustlijn af te rijden, langs de stranden, op zoek naar een leuke strandbar.  We komen bedrogen uit.  Hier geen boullevard met winkeltjes en drankgelegenheden.  Het strand bevindt zich achter de huizenblokken en heeft ook geen sierlijke, schaduwverstrekkende palmbomen.  Ik vind het maar niets.  De terugweg is, op enkele pittige klimmetjes na, lekker bergaf en duurt dan ook minder lang dan de heenweg. 

Maan-, dins-, woens- en donderdag 10, 11, 12 en 13/10

De Denia-tocht heeft toch wel weer veel van onze energie opgeslokt en vooral Guy heeft er last van.  Het niet hebben (willen) van een goede fiets eist zijn tol.  Dit, en de stijgende temperatuur, laten ons besluiten om eens lekker te gaan uitrusten aan het strand.  Elke dag rijden we met onze ligstoel-trolley richting Arenal, kiezen een mooie palmboom, installeren ons…en genieten.  Ja, dit zou ik wel gewoon kunnen worden. JJJ

En elke dag sluiten we af in ‘onze’ strandbar.  Helaas vernemen we daar dat onze geliefde stek zal sluiten op zondag de zestiende. LLL  Wat jammer dat Carine dit niet meer gaat meemaken…

Bert heeft het ondertussen ook steeds meer naar zijn zin.  Zijn reisbakje, waar hij thuis een hartsgrondige hekel aan heeft, is nu zijn favoriete slaapplek.  Ook op het terras vertoeft hij graag.  In het begin had ik schrik dat hij door de spijlen zou kruipen en naar beneden zou springen.  Dat kan natuurlijk nog steeds…

Vrijdag 14/10

Het is bewolkt en we denken nog maar eens aan fietsen… Waar naartoe?  Benitatxell lijkt nog wel binnen ons bereik te liggen.  De gids beweert dat het een leuk dorpje is met fans die jaar na jaar terugkomen.  Het ligt niet aan zee, maar Guy beweert dat het mooie stranden heeft die ook per fiets bereikbaar zijn.  Tja, dan moet je wèl die berg over, Guido!  Neen, bedankt, niet voor mij…  we vinden het maar een vreemd dorpje, waar iedereen blijkbaar besloten heeft zijn voorgevel met badkamertegels te versieren.  Geen gezicht…of wel?  Aangezien dit dorpje op een heuvel ligt, moeten we de helft van de terugweg niet eens trappen!  Hoe cool is da?

Zaterdag 15/10

We hebben niet veel zin in strandliggen, maar ook niet in aktie.  Een autotochtje daarentegen…  we trekken richting Moraira.  We vinden dit een heel mooi dorpje aan de zee waar nog veel ambiance is.  Er zijn veel mooie winkels, eet- en drinkgelegenheden én het geeft hier niet de indruk, zoals het bij ons nu wel al een beetje is, dat het seizoen op zijn einde loopt.  We trekken verder naar Calpé maar dat is niet echt onze stijl, al die hoge gebouwen en die touristische bazaars.

We haasten ons naar huis, om nog een laatste keer met Carine te skypen voor ze op het vliegtuig stapt en om het afscheid van ‘onze’ strandbar mee te vieren…

Javéa, week 1

Zaterdag 1/10

4.30u.  de wekker loopt af.  Gezwind spring ik uit bed.  Vandaag begint ‘de vakantie’!  het is de bedoeling om om 5.30u STIPT de reis aan te vangen.  Wie ons kent moet vast eens in zijn (of haar, TJ?) vuistje lachen.  (Wij nu ook.)  6.20u rijden we van onzen hof.  Ruim op tijd, toch?  We zijn een goed team : wie niet rijdt, slaapt en wie niet slaapt, rijdt.  We stoppen 4 keer.  Na een reis van 12 uur en een beetje hebben we onze bestemming bereikt.  Het apartement valt vree mee, de engelse verhuurders ook.  We laden alles uit.  Op elegante wijze schud ik wat eten uit mijn toch wel vrij korte mouwen (het is hier nog steeds zeer warm) : stoofvlees, broccoli en een er terplekke gekookte aardappel bij.  Een goed voorbereidde vrouw is er ook meer dan één waard!  We trekken nog eens op ontdekkingstocht en wat we ontdekken valt reuze mee.  Restaurants, bars, muziek, lichtjes en nog veel volk dat voor ‘de sfeer’ zorgt.  We gaan met een gerust gemoed slapen…

zondag 2/10

de dag begint laat.  En traag.  Maar eens we op gang zijn, zijn we moeilijk te stoppen.  We vertrekken richting haven.  Daarna willen we naar de oude stad.  Denise, onze landlord-in, zegt dat er een tapa-feest aan de gang is.  Daar willen we bij zijn.  Besef van tijd, besef van afstand, het vervaagt allemaal een beetje op vakantie.  Vermoed ik.  We zijn nog net op tijd om de afsluit van wat ongetwijfeld een fantastisch feest was, mee te maken.  Volgt nog een wandeling van anderhalf uur terug ‘huiswaarts’.  Onze eerste vakantietrofee is wel al binnen : voor elks een glas-in-een-zakje om rond onze hals te hangen, om hands-free op café te kunnen gaan.  J  Ook onze eerste tegenslag : de TV-satelliet staat niet gericht op ASTRA, dus geen vlaamse TV(-reclame) voor ons L

maandag 3/10

“maar ja, schatteken, ga gij maar joggen, daarna gaan we winkelen en dan maken we een klein fietstochtje, eens zien wat diene fiets juist kan”  Diene fiets, dat is de fiets die in ‘onze’ bergruimte staat en die Guy mag gebruiken (de mijne heeft Guy immers in ons autootje kunnen proppen).  Dat klein fietstochtje wordt uiteindelijk een fikse klim naar de kust-uitkijkpunten.  Dit jaar heb ik nog genen éne keer op mijne fiets kunnen zitten en ik vind het dan ook een ware uitputtingsslag.  De weg naar huis daarentegen, helemaal bergaf, maakt veel goed…dàt èn natuurlijk al die uitkijkpunten, de miradores.  De zee kleurt groen en blauw en ziet er ongelofelijk helder uit.  En dan die strakke blauwe lucht…mooi…

dinsdag 2/10

tijd dat ik zelf eens een dagplanningske maak…wat denkt ge van een dagje drie ellen?   Liggen, Lezen, Luieren?  Ok? Let’s go!  Op naar het strand van Arenal.   En laten we deze heerlijke dag afronden met een heerlijke margarita…in ‘onze’ strandbar, Mintt touch...hmmmm…

woensdag 3/10

“maarja, schatteken, ga gij maar joggen, daarna rijden we eens naar het bureau van tourisme en dan zien we wel”  ???  … nu ik het hier aan ’t typen ben zie ik plots de gelijkenis, waarom dan deze morgen niet???  Aan dat officina de tourismo sta je namelijk aan het beginpunt van de fietsroute naar Denia, ‘maar’ 26km… willen we eens kijken hoe die route loopt?  Dan kennen we het begin al voor als Carine hier is…  en wijllie weg.  Hoe moeilijk kan het zijn, je moet alleen maar de pijltjes volgen…  na twee uur en een half en de vijftigste keer verkeerd-rijden, zoeken we op onze kaart (never leave without your map) een alternatieve weg, om te ontdekken dat we … in de oude stad zitten … (waar we enkele dagen geleden anderhalf uur naar WANDELDEN).  “ Wàt!??!! “, roept Guy ongelovig,”zitten we hièr nog maar??!”  waarna hij zich onmiddellijk herstelt en zegt : “awel da’s goed dat we hier zijn, want er vertrekt hier een klein wandelingske, dan kunnen we dat ineens doen.”  En inderdaad, de wandeling naar de Erimita de Santa Llùcia is maar twee kilometer lang, maar ge moet er wèl uw berggeitschoentjes voor aanhebben en laat ik die nu net niet bijhebben… Guy daarentegen, die is in zijn element!  Hoor ik hem nu fluiten?

Donderdag 4/10

Laten we de drie zetten nog maar eens opzoeken : Zon, Zee, Zand. 

Ik wist niet dat Guy zo gek is op de zee.  Vanop het strand zie ik hem over de golven springen.  En met zijn ‘haaien-plankje’, dat hij in onze bergruimte gevonden heeft, amuseert hij zich kostelijk.  Zelf ben ik niet zo wild van dat wijdse water.  Het strand daarentegen vind ik helemaal het einde.  En zeker hier : op verschillende plaatsen staan er groepjes palmbomen waaronder het heerlijk liggen is, voetjes in het zand, een zacht briesje…za-lig!

Vrijdag 5/10

Om Guy een beetje tegemoet te komen met zijn route naar Denia, kies ik vandaag een fietstocht richting Gata de Gorgos.  De terugweg is namelijk dezelfde weg als die naar Denia, dan kunnen we misschien zò achterhalen waar het de vorige keer mis ging.  Er is maar één probleem : deze weg is nièt uitgepijld en… er ontbreekt een klein stukje van de kaart… alléja, ik moet er geen tekeningske bij maken, zekers?  Als dat stukje dan ook nog eens vol putten en stenen en stijl bergop blijkt te zijn…  Gelukkig is Gata een niet onaardig dorpje waar we even op adem kunnen komen en onze pique-nique kunnen nuttigen.  De terugweg verloopt vlotjes, tot we ongeveer op hetzelfde punt komen als vorige keer.  Blijkbaar houdt men bij Spaanse bouw- of wegenwerken totaal geen rekening met ‘een fietsroute’.  Verschillende pijltjes zijn verdwenen, of nutteloos wegens het omdraaien van de enkele rijrichting, of nutteloos wegens het totaal openbreken van de weg, enfin, fietser, trekt uwe plan and never leave without your map!

Zaterdag 6/10

…drie zetten én drie ellen!

in augustus waren wij de verbaasde toeschouwers van een waar wonder der natuur!  op ooghoogte, in de witte regen aan ons terras, had een distelvinkenpaar een nestje gebouwd.  drie tieniewienie-eitjes werden zorgvuldig uitgebroed.  niets, maar dan ook niets hield de ouders weg van hun kroost.  en na een aantal weken, toen hun nestje écht wel te klein was geworden en er regelmatig werd 'gevochten' over wie er in het kuiltje mocht en wie moest balanceren op de rand, toen vlogen ze weg.  en tot complete ontsteltenis van bert, die stiekum hoopte dat er eentje in zijn bek ging vallen, kunnen kleine distelvinkjes sneller en hoger vliegen dan bert kan lopen.  dag vinkjes!  have a nice live!

DE EERSTE TAKJES VAN HET NESTJE, TWEE DAGEN LATER WAS HET VOLLEDIG AF

MATERIAAL AANBRENGEN....

EUH...DONS?

HET WARMHOUDEN VAN DE KLEINTJES...

...DIE AL WAT MEER 'VORM' (?) KRIJGEN

HONGER!!!!

HIER IS DE VOEDSELBRIGADE AL!

BEKSKES OPEN EN VULLEN MAAR...

WEL VERMOEIEND, GROEIEN

OF ZOU HET AAN AL DAT ETEN LIGGEN...?

ZEG MANNEKES, SCHUIFT EENS EEN BEETJE OP!

ZEG! STRAKS VAL IK ER UIT!!!

IK BLIJF HIER GENE MINUUT LANGER MET DIE AMBETANTERIKSKES...

DA-AG!

nu vrijdag 2 september zal voor de laatste keer dit jaar 'le nocturne de saint-martin-des-combes' plaatsvinden.  eten, drinken, dansen, gezellig samenzijn... wij en onze gasten hebben er van genoten...

het is al een tijdje geleden, maar toch wil ik jullie de foto's van dit grandioze feest niet onthouden!

vanuit alle hoeken van Frankrijk waren de saint-georgers gekomen, om deel te nemen aan dit jaarlijkse feest, dat zich telkens in een andere saint-george afspeelt.  de campeerplaats stond vol, en in heel de streek was geen enkele vrije kamer meer te vinden.

er heerste een aangename gezelligheid, een soort ,... ja, verbondenheid

de kraampjes om de eigen streek voor te stellen waren allemaal vrolijk versiert en men liep in oude klederdracht of groepsgezind in dezelfde outfit, om duidelijk te maken vanwaar men kwam

de grote tent, die wel leek op die van een circus, zat elke middag afgeladen vol om te smullen van wat de traiteur bereidde

tientallen autocars reden af en aan om de bezoekers te laten kennismaken met de dordogne

en zoals het een goed feest betaamd, werdt er niet alleen goed gegeten, er werd ook... veel gedronken...

eindelijk, eindelijk, na meer dan een jaar werkzaamheden, is het nieuwe gemeentehuis en het omliggende plein, AF. en, hoera, dat wordt gevierd!  alle Saint-Martin-des-Combenaars worden verwacht voor een rondleiding, een toespraak (meerdere) en een hapje en een drankje (uiteraard òòk  meer dan één)

wie naar Saint-Martin-des-Combes terugkeert, zal aangenaam verrast zijn.  misschien zal hij of zij zich zelfs afvragen of het juiste dorpje wel is bereikt! 

al meer dan een jaar zijn er nu werken in ons dorpje

eerst werden het gemeentehuis en de aanpalende woningen in een nieuw kleedje gestoken.  er werden torentjes en trappen toegevoegd en de tuin werd volledig ontruimd.

onze gemeentewerker kreeg een nieuwe garage, 'vermomd' als tabacsdrogerij!, voor zijn tractor en op het plein werd parkeerruimte voorzien.  de markthal, die vroeger een beetje afgezonderd stond, werd volledig geïntegreerd in het project.

 deze week is men begonnen met het aanleggen van de weg.  ze hebben er een sierlijke bocht in gesmeten en heel 'het centrum' kreeg nieuw asfalt.

nu verwachten we nog nieuwe straatverlichting, houten ballustrades aan de kant van de weg en het verdwijnen van alle electriciteitkabels boven de grond.  eind april zal alles af zijn.  we hopen op een feestje...

http://www.youtube.com/watch?v=mA0D13jGjCU

we gaan een pint drinken bij JC.  het is er lekker druk, alle habitués zijn aanwezig, en hij is in forme.  we zijn nog maar net binnen of hij geeft al een rondje.  hop, alle glazen vol tot aan de rand en met veel omhaal wordt er geklonken.  santé!  santé!  oei, dat wordt oppassen vanavond.

het zit hem namelijk zo met JC : 's ochtend, als je de krant gaat halen en een kopje koffie gaat drinken, dan zegt hij geen woord.  niet één.  en àls hij er al één zegt, dan is het een binnensmonds gegrom, dat je zo vroeg op de dag liever niet hoort.  's middags, dan moet er gewerkt worden.  dan vliegt hij van links naar rechts als een halve gare terwijl de 'putain's je om de oren kletsen.  maar 's avonds, 's avonds komt JC in forme.  dan vloeit de drank rijkelijk en ga je niet naar huis wanneer je dat zèlf wil, maar wanneer JC je laat gaan.

nadat het tweede rondje is uitgeschonken, komt hij bij ons staan.  "ça va?", vraagt hij.  ik knik een beetje zuinig, "oui, oui."  "bien?", vraagt hij nu.  "bwa, ja zekers?"  "neen," zegt hij beslist, "non, non, non!  als iemand je vraagt hoe het met je gaat dan zeg je : bien.  bien!"  ik weet niet goed wat er gebeurt en sta wat schaapachtig te lachen.  "weet je ook waarom je 'bien' moet zeggen?", vraagt hij.  ik schud van neen.  "aha!", zegt hij luid, en met nadruk op élk woord : "ça plaît les gens qui t'aiment et ça emmerde ceux qui ne t'aiment pas!".  er volgt een bijna satanische lach.  hij grijpt onze glazen beet en vult ze nog maar eens terwijl hij alles nog eens luid en duidelijk herhaalt.  en het is alsof hij zich de gezichten van 'zij die hem niet graag zien' voor de geest haalt terwijl hij nu bijna roept : "bien! BIEN!  BIEN!  zò  moet je dat doen, chantal, niet vergeten."

een beetje later kan ik al eens oefenen als onze burgemeester, een man met méér dan twee gezichten, bij mij komt staan.  "et alors," zegt hij, "comment ça va?"  ik tover mijn breedste glimlach tevoorschijn en zeg ferm : "BIEN".  vanuit mijn ooghoek zie ik JC tevreden glimlachen.  even later tapt hij met een vette knipoog onze glazen nog eens vol.

 'les St- Georges de France' is een organisatie van gemeenten in Frankrijk die 'St-George' in hun naam hebben, net zoals onze buren : St George de Montclard.  42 van die gemeenten zijn aangesloten en elk jaar wordt er een groots feest van drie dagen georganiseerd bij één van de deelnemers.  de uitgekozen gemeente doet dan vanalles om zichzelf en de streek waarin ze zich bevindt aan de anderen voor te stellen.  zo zijn er expo's, georganiseerde wandelingen, toeristische rondritten, tornooien, feestelijke animatie, gezamelijke streekmaaltijden, een bal populaire, folkloristische défilees, optredens, en op zondagvoormiddag is er een markt waarop alle 42 deelnemers hun streekprodukten voorstellen en te koop aanbieden.  in 2011 is het de beurt aan St George de montclard.  er worden 10 000 bezoekers verwacht, vanuit heel Frankrijk. 

 hieronder is de affiche van Saint George sur Arnon van 2010 te zien.

http://saintgeorgessurarnon.com/fete-saint-georges.php

 in de zomer is het druk in de serre

    elke dag komt 't bazeken met zijn gieters binnen om de tomatenplanten van water te voorzien.  af en aan, af en aan, ja 't bazeken laat hem dan wel gaan (da rijmt, hihi)

later op de dag komt 't vrouwke met haar mandje, tomaten plukken,  grote, kleine, en het vrouwke zich maar bukken! (en da rijmt ook, hihi!!!)

en ochot ocheere als ik dan ergens ga liggen waar het niet mag : te dicht bij de planten, in 't putteke om te gieten of ergens waar 't vrouwke mij niet verwacht...

maar in de winter! dan ligt de serre er verlaten en verwaarloosd bij. fan-tas-tisch gewoon! de najaarszon schijnt door het plastiek en zo volledig uit de wind is het daar écht heerlijk toeven.  en niemand, maar dan ook niemand die reclameert! JOEHOE!

ziet ge mij?

ZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZZ.....

eindelijk eindelijk eindelijk

eindelijk heb ik mijn eigen

persoonlijke

 zachte

éénkats

super-de-luxe

 mega-bangelijke

 gefleecete

lig en hang

ZETELTJE

(met dank aan Joke, :x)

vakantie, we waren er zeer aan toe.  het was ons nog niet gelukt er even tussenuit te knijpen zònder werkgerief in de koffer (want daar draaien onze uitstapjes naar Aignan toch altijd rond : wat opruimen hier, wat onkruid wieden daar, de haag snoeien, boompjes planten,...).  vorige week was het dan zover, de weersvoorspellingen waren veelbelovend, wat betreft de mediterane kust.  de beslissing was snel gemaakt : maandag inpakken, dinsdag vertrekken!

na een rit van pakweg 6 uur komen we aan in Port Vendres.  helaas heeft deze havenplaats niet veel te bieden deze tijd van het jaar, we vinden zelfs geen bakker voor de volgende ochtend.

woensdag.  als de koffie klaar is, vertrekken we naar Argelès-Port.

maar ook hier vinden we geen bakker en dus gaan we op zoek naar een supermarkt.  daarna weer terug om Argelès op de fiets te ontdekken.  waarschijnlijk is dit vakantiedorp tijdens het hoogseizoen een superleuke bestemming met een prachtig strand en daarachter een oase aan winkeltjes, restaurants, cafeetjes,...

maar deze tijd van het jaar...het lijkt wel een spookdorp...

we brengen de nacht door op de camperplaats in Collioure.

Donderdag.  we verplaatsen ons naar de parking aan het station van Collioure en trekken met de fiets de stad in.  het is nog vroeg maar er heerst hier al een aangename drukte.  we vinden maar liefst drie bakkers!  open!  dat wil toch zeggen dat er hier nog wat leven in de brouwerij is... het is een dorpje waar je vrolijk van wordt, de gevels in de smalle straatjes zijn in bonte kleuren geschilderd.

we ontdekken nu ook het strandje, in het centrum !, en nemen plaats op het terras.  van daaruit hebben we zicht op de mooie oude gebouwen, de zonnebaders en zwemmers, en op het leger dat een oefening uitvoert in de baai.  het is genieten in het zonnetje en even lijkt het erop dat we hier voor de rest van de dag zullen zitten...

's avonds verpaatsen we ons naar St. Cyprien.  we mogen met onze camper op de parking van het office de tourisme overnachten, midden in het centrum en dicht bij de gigantische plezierhaven die volgepakt ligt met prachtige boten en bootjes.   

 we drinken nog een glas in een er tropisch-uitziende bar en duiken in ons bedje...

Vrijdag.  het is markt.  er heerst een drukte van jewelste tussen de vele kramen.  werkelijk àlles wordt hier aangeboden.  

in de namiddag fietsen we naar Canet.  de weg loopt voor het grootste deel tussen de zee en het meer van Canet.  aan dat meer liggen verschillende vissershuisjes die helemaal gecamoufleerd zijn en zo niet storen in deze mooie natuur.

zaterdag.  we besluiten om al een stukje richting huiswaarts te rijden en halt te houden in Carcasonne.  het is net na de middag als we er arriveren en ik moet eerlijk bekennen dat ik nooit eerder zo een dorp gezien heb.  we vragen ons luidop af hoe het in godsnaam mogelijk is dat àlles zò goed bewaard is gebleven.  in het dorp zelf is het een overaanbod van souvenirwinkeltjes, café's en restaurants.  maar als je tussen de omwallingen loopt, is het net of je bent in de tijd teruggekeerd. 

het is een toffe afsluiter voor een korte maar zeer leuke vakantie!

ons gastenboek is deze zomer weer menig bladzijde dikker geworden.  dit jaar had ik een vragenlijstje voorzien, zodat de gasten hun hersenen niet moesten pijnigen op zoek naar een geestig tekstje.  een greep uit de antwoorden :

we kwamen naar de Dordogne omdat de heimwee naar goede vrienden ondraaglijk was, we er vorig jaar zo goed van genoten hebben, het een mooie streek is, omdat we jullie prachtige locatie op het internet gezien hadden, we er maar niet genoeg van krijgen, dit niet het aardsparadijs is maar toch aardig in de buurt komt, we revanche wilden nemen voor de petanque, we eens wilden logeren bij belgen,...

onze vakantie was te kort, VEEL te kort, net zoals vorig jaar een schot in de roos, super geslaagd, heel leuk en voldeed aan onze verwachtingen, "alles" wat we er van verwacht hadden, fantastisch, SUPERCALIFRAGILISTICEXPIALIDOCIOUS, voor herhaling vatbaar, dik in orde, zoals wij graag hebben, ZALIG,...

het leukst vonden we de tips van Guy, het overheerlijke eten, de rust, de stilte, bertje niet te vergeten!, de gezellige kaartavonden, het in de zachte watten liggen, de rustige wegen, het zwembad, de petanque, het fietsen, de gezelligheid aan tafel, de onverwachte chocoladetaart, de bronnenwandeling,...

mochten we ooit nog eens naar deze streek terugkomen dan gaan we zeker nen BOB meebrengen, luieren, langer blijven, voor hetzelfde, meer wijn meebrengen, een bezoekje brengen aan chantal en guy, naar hier komen!, dezelfde stek bezoeken, nog meer fietsen, kastelen bezoeken, meer uitstapjes maken, zeker nog petanquen, terug péage moeten betalen, alvast onze broeken een maat groter kopen, weer verliezen van guy en chantal, terug niks doen en vooral blijven eten, net hetzelfde doen als dit jaar,...

het gevoel dat we de naam voor onze chambres d'hôtes goed gekozen hebben, groeit dit seizoen met de dag.  porte-nous-bonheur, bonheur, amour, amis...breng ons geluk, geluk, liefde, vrienden...

als je niet te veel tegenslagen kent en je tevreden bent met wat je hebt, dat is toch geluk?

als je, na al wat wij hebben doorstaan, nog steeds graag bij elkaar bent, of als je 'straffe bouwverhalen' vertelt en mekaar nog steeds met diezelfde pretoogjes aankijkt, dat is toch liefde?

als je de tafel deelt met oude bekenden of totale vreemden en je kunt lachen, zwansen of een goed gesprek hebben; als je met plezier de weg wijst, tips geeft en uitkijkt naar de verhalen van die dag; als je samen geniet van een partijtje pétanque of een frisse ricard; als je een krop in de keel krijgt als 'de vakantie' weer voorbij is en het afscheid nadert, dan zijn het toch vrienden?

nooit had ik gedacht of zelfs gehoopt dat het zo zou zijn.  elke 'werk'dag geniet ik van de mensen om mij heen, van de verhalen aan de table d'hôtes, van hoe klein de wereld soms wel is, van samen met Guy te doen wat we graag doen.  en ja, de dagen zijn soms lang en er moet ook hard gewerkt worden, maar ik zou het met niets meer willen ruilen...

... mijn met lekker fris water gevuld beekske kabbelt... hmmmm, lekker!

onze moestuin begint zo langzaamaan vorm te krijgen.  de geplantte uien, aardappelen en look, de gezaaide wortelen en sla, ze komen allemaal al boven de grond piepen.  de aardbeienplantjes die we meebrachten uit Aignan staan al vol bloemetjes.  sommige bloem-, groene en rode kolen hebben een 'attak' van de ragondin overleefd en zijn langzaam terug aan een tweede leven begonnen.  daar was Guy niet zo happy mee.  met die 'attak'.  een hele namiddag zat hij op handen en knieën om zijn plantjes liefdevol een plaatsje op een gewent te geven.  wat goeie grond, wat water, nog wat goeie grond,... en de volgende ochtend waren ze dus bijna allemaal opgegeten.  een ragondin, zeggen ze hier, is niets om schrik voor te hebben.  hij is familie van de bever en eet alleen planten en de wortels ervan.  maar er zitten dus ook lekkerbekken tussen die een zeer groen blaadje wel kunnen smaken!  nu hebben we de toegang tot de tuin bemoeilijkt met kippegaas en een omheining.  en over alle 'lekkere' jonge plantjes heb ik een soort tippi gemaakt uit gaas, zodat ze wel nog van het zonnetje kunnen genieten maar een volgende bezoek van gelijk welke belager ('t schijnt dat hertjes zich ook al eens aan je groentjes tegoed kunnen doen!) kunnen weerstaan. 

er werden ook bloemetjes gezaaid.  van zelf gewonnen zaad.  dat is natuurlijk altijd wat afwachten.  maar in mijn fantasie zie ik rijkgevulde boorden van zonnebloemen, korenbloemen en stinkers.  en nergens onkruid natuurlijk.  dat wieden is een full-time job op zich.  en als ik het me goed herinner van vorig jaar, dan gaat alles redelijk goed, tot het seizoen begint en noch Guy noch ik voldoende tijd hebben om onkruid te verwijderen.   maar daar ga ik me nu nog geen zorgen over maken!   nu kan ik nog verwonderd genieten van wat de natuur allemaal in petto heeft.

het was een leuke, sportieve vakantie.  altans, toch voor mij!  we deden mee aan de paasmaandagwandeling in st felix terwijl Guy zich de benen vanonder het lijf fietste. 

daarna gingen we uiteraard de verbrande energie terug bijtanken bij Jean-Claude.  we zijn gaan joggen in het park van Pombonne, weer of geen weer.  we hebben twee fantastische fietstochten gemaakt, waarbij vooral ikzelf grenzen heb verlegd.  en toen de tweede geplande wandeling in Limeuil werd geannuleerd, maakten we de wandeling van Badefols-sur-Dordogne naar Moliéres,

4 uur puur natuur.  maar zoals altijd kwam ook aan deze mooie paasvakantie, met veel zonuren, lekker eten en vele leffes rosa een einde.  en dus werden de fiets en een onwaarschijnlijk aantal reistassen terug in de auto geladen...A BIENTÔT! en ik zal blijven trainen, hoor!

donderdagmorgen.  als de onschuld zelve lig ik in de serre -minding my own bussiness- als ik plots, onverwacht en zonder voorafgaande waarschuwing bij mijn nekvel word gegrepen.  heel de weg naar huis -best wel lang- word ik gedragen -wat wel leuk is want niet vermoeiend- en dan ! -ik had het kunnen denken- word ik in mijn reisbakje gestopt.  ik had ze de dag ervoor wel al bezig gezien, af en aan lopend met bakken en manden en telkens weer verdwenen ze in die grote witte doos.  en als ze dan uitverhuisd zijn, dan word ik in mijn bakje op de bank gezet en dan zegt 't vrouwke uitdrukkelijk : "voilà bertje, we gaan weeral op reis" 'op reis', geen flauw idee wat dat betekent.  en ik begrijp ook niet goed waarom ze er zo happy over doen.  we zitten met z'n drieën in een ruimte die eigenlijk maar groot genoeg is voor mij alleen! en soms begint alles met veel lawaai te daveren en te schommelen -dat lijkt me zeer gevaarlijk- maar dan moet ik altijd in mijn reisbakje, gelukkig.  in het begin weende ik heel de tijd -soms, als ik heel zielig doe, dan kan ik 't vrouwke zo wat bespelen, zodat ze me toch mijn goesting geeft- maar daar ben ik mee gestopt.  ik mag er toch niet uit en daarbij, zo slecht lig ik hier nog niet.  ik heb wèl -hoera- mijn eigen toilet!  chique hoor.  in een aparte ruimte, met een klapdeurtje.  soms doe ik of ik dringend moet en dan ga ik gewoon wat in die ruimte zitten.  in het donker.  er staat ook altijd wel wat rommel in die ruimte -soms écht gigantisch veel!- en dat kan verschillen van dag tot dag.  heel vreemd allemaal.  dus nà een hele tijd luidruchtig schommelen en daveren komt alles weer tot rust en zegt 't vrouwke "zo, si, bertje, we zijn thuis"  hier raakt ze me dus helemaal kwijt, want ik dacht dat 'thuis'  de plaats was waar ik éérst was!  maar bon, thuis voor mij is waar m'n eetbakje staat, en dat is vlak naast mijn slaapplekje -moet ik gelukkig ook niet delen- dus het maakt allemaal niet zoveel uit! 

ah ja! zo vlak voor alles terug stil werd, hoorde ik 't bazeke tegen 't vrouwke zeggen "kijk daar! de pyreneeën! amaai, zo schoon hebben we ze nog nooit gezien!"  en 't vrouwke beaamde dat en er volgden vele o's en a's maar ik kan helaas niet zeggen waarover dit juist ging, want vanin mijn bakje op de bank zie ik eigenlijk alleen de andere bank... niet dat dit erg is, want ik heb toch meestal mijn ogen dicht.

 donderdagnacht is een verschrikking.  we liggen allemaal op ons slaapplekje als 't bazeke begint te bassen, maar te bassen!  ik weet zeker, als IK 's nachts ZO'n kabaal zou maken, ik zou nogal ne post pakken!  maar ja, wie-bennekik?  er werd door 't vrouwke zelfs niet gemopperd -waar ze anders toch wel goed in is- of zelfs maar eventjes gezucht.  heel vreemd allemaal.

vrijdag is een rustig dagje.  ik heb veel slaap in te halen.  regelmatig word ik in mijn reisbakje gestopt, en als ik daarna naar achteren ga, is er steeds weer meer rommel bijgekomen.  zeer vreemd allemaal.  de nacht verloopt rustig.  vòòr we op ons slaapplekje gaan liggen zegt 't vrouwke :" en al uw pillekes pakken, hé, en hebt ge die nieuwe bollekes om op te zuigen bij de hand, niet gelijk vorige nacht, zunne!"  aha, er wordt dus toch gemopperd!

zaterdagmorgen staan we op met een hondeweer.  goed gevonden trouwens 'een hondeweer'  wie dat bedacht heeft houdt vast evenveel van honden als ik -niet dus- want ik kan het u verzekeren, als er zo énen op bezoek komt -of god beware me : twee- dan moet ik mij altijd verstoppen of gaan lopen voor mijn leven en stiekum komen eten.  pfff!  le ras-le-bol des chiens!

  maar buiten dat rotweer dus valt er weinig te beleven.  we slapen wat, kijken wat tv, slapen nog wat meer en plots is het apero-time en heb ik het rijk voor mij alleen!

 ùren later zijn ze daar terug.  en ze hebben allerlei geuren bij : wijn, friet, paëlla, bier,... en ze praten honderduit over optredens, en veel volk, ambiance, 't lekker eten, en 't vrouwke zegt wel tien keer dat 't zo spijtig is dat ze haar fototoestel vergeten was en 't bazeke antwoordt daar telkens op dat hij dat niet verstaat, dat 't vrouwke d'er al van eergisteren over bezig is, over die schoon versiering en al en dat hij dus niet begrijpt dat ze dat vergeten was.  en uiteindelijk, uiteindelijk wordt het terug stil en kan ik verderdoen waarmee ik zo goed bezig was : slapen...

http://www.lecanardgascon.com/fichiers/CG25-09.pdf

 zondagmorgen.  het is de eerste ochtend sinds ons verblijf in dit veel te kleine 'huis' dat 't bazeke eens op zijn plekje blijft tot er eindelijk wat zonlicht is.  en hij is nog niet goed en wel op of het begint.  "zeg, mogen we nu een uur langer slapen of een uur minder?  kijk eens hoe licht het al is" ('t vrouwke) "tja, om acht uur is het toch altijd al licht? (geeuw)"   -en dan volgt één van 't bazeke zijn beroemde monologen-  "ja, NORMAAL!  maar is het nu zeven uur of negen uur?  kan ik al naar de bakker of moet ik nog twee uur wachten?  wacht, zunne, 't is de bedoeling dat het 's avonds langer licht wordt, dus als het vroeger om acht uur donker werd, dan is het nu om negen uur donker, dus acht uur wordt negen uur.....ja! ik kan naar de bakker!"  en hij verdwijnt in de badkamer.  maar buiten het feit dus dat het uur verzet is, valt er weinig te beleven.  ik slaap wat, lig wat in de zetel.  en net als ik denk zo aan mijn negende dutje te beginnen, word ik in mijn reisbakje gezet en zijn we weer vertrokken voor een hele tijd schudden, schommelen en  daveren.  als het terug rustig is, wordt de televisie geïnstalleerd, maar het zijn herhalingen dus blijf ik liever op mijn plekje, slapen.

maandag.  maandag wil ik eigenlijk zo snel mogelijk vergeten.  niet alleen staan we op een onmenselijk -onkattelijk?- vroeg uur op, ik ben ook nog zo stom om uit vrije wil in dat reisbakje te stappen en als 'beloning' mag ik er de rest van de dag in doorbrengen.   niet dat ik dat erg vind, erin slapen lukt al goed.  al is het wel storend, dat daveren, niet meer daveren, wel weer daveren, niet meer...sjonge..MAKE UP YOUR MIND!  uiteindelijk is het weer stil en word ik in mijn bakje naar buiten gedragen.  dit betekent maar één ding : home sweet home.... uh... hé mannekes...mijn eetbakje niet vergeten binnenzetten, hé!!!

er zijn grote werken aan de gang in Saint-Martin-des-Combes.  niet alleen wordt gans het gemeentehuis met de aanpalende woonhuizen verbouwd, ook de terreinen om en rond 'la mairie' krijgen een nieuw uitzicht.  omdat er ook enkele oude bomen zijn die verrot of in de weg staan, maken twee échte houthakkers hun opwachting.  ze gooien hun touw in een boom en enkele minuten later voeren ze boven in de kruin hun kunstjes met de kettingzaag uit.  Guy is niet uit hun buurt te slaan.  hij heeft een verdachte glinstering in zijn ogen.  "neen" zeg ik "NEEN! ge moogt génen houthakker worden!"  "maar allé," zegt hij, "ik kan dat zeker zo goed als die mannen!?!" "ja, dat zal wel," antwoord ik, " en ik wed dat ge ook nòg eens zo snel naar beneden kunt komen!"

en dan moet er een boom geveld worden die zich gesplitst heeft en anders waarschijnlijk met één of andere rukwind tegen de vlakte zal gaan.  hij staat aan de andere kant van de beek, maar wel aan onze kant van de muur.  dus komen die mannen vragen of ze deze boom op onze grond mogen laten vallen.  "geen probleem," zegt guy, "maar dan is dat hout wel voor mij...?"

 en dus is Guy weer aan het zagen, ùren aan een stuk... dat wordt weer een hele berg brandhout...of maken we er iets anders mee???

mag ik deze hebben, baaske? die ligt zo lekker!

alhoewel het me vorig jaar niet echt gelukt is en we onze plantjes voor de groententuin toen allemaal gekocht hebben, ga ik dit jaar toch weer zaaien.  fantastisch vind ik het, je stopt een piepklein tot redelijk groot zaadje in de grond, wat water, wat licht, wat geduld en kijk : daar zijn ze!

Wàt is er leuker, dan rijden op een fiets?
zelfs als 'k er over nadenk, bedenk ik werk'lijk niets.
't is goed voor de gezondheid, voor lichaam en voor geest,
maar dat ik zoveel zie, bevalt me nog het meest.
volledig in tenue zit ik op mijn stalen ros...
en volg ik alle paadjes over 't veld en door het bos.
soms gaat het stijl omhoog en soms gaat het stijl omlaag
al gaat het tweede sneller en het eerste eerder traag.
toch moet ik wel bekennen, soms zit ik luid te vloeken
zo van :"wat heb ik hiér in godsnaam toch te zoeken?!"
maar dan beland ik plots in een stukje paradijs
en 'k geniet met volle teugen, dìt is 't doel van deze 'reis'!
kom ik daarna t'rug thuis, compleet van stress ontdaan,
dan kan ik weer een week de hele wereld aan!

Hier zijn we dan, een nieuw jaar, 365 onbeschreven dagen...

Bij deze wens ik iedereen een gigantische pot vrolijk gekleurde inkt, om elke dag naar believen mee vol te kliederen...

Ik wens er ook een gom bij, om de fouten, klein of groot, te vergeten en vergeven...

Ik wens niemand een zwarte bladzijde, maar àls die er toch is, dan wens ik het vermogen deze zo snel mogelijk om te draaien en helemaal opnieuw te beginnen...

Zo wordt 2010 een heerlijk boek om te koesteren, vol verhalen en verhaaltjes om telkens weer van te genieten...

GELUKKIG NIEUWJAAR !!!!

vorige week zaterdagochtend, het regent.  na consultatie van verschillende weer-sites, zal dit drie dagen lang duren...  "pfff," zegt guy "toch géne regen zeker! kijk eens, hier beneden in frankrijk is't droog! en warm!"  "zijn we weg?  da's toch de reden dat we onze campingcar hebben, we hebben niets in de weg en we kunnen gaan waarheen we willen..."  "ge hebt gelijk! inpakken!"  en enkele uren later...weg zijn wij.

onze bestemming, via Tarbes en Lourdes, is Cauterets.  het is een gezellig dorpje en alhoewel het hier noch zomer- noch winterseizoen is, is er best wat beweging!  we kruipen (letterlijk!) met onze campingcar naar boven, naar de parking aan pont d'espagne, voor een bijzonder leuke 'wandeling' in de vallei van Marcadau.  er ligt op sommige plaatsen een dik pak sneeuw en soms kijken we wàt jaloers naar zij die met 'raquettes' aan de voeten gebonden als hetware over de sneeuw zweven.

voor dag twee kiezen we het pad naar het lac de Gaube.  wat een klim!  platgetrapte, smeltende sneeuw maakt het beklimmen van het rotspad soms gevaarlijk, maar wat een beloning, wat een idilische plek.  we krijgen er niet genoeg van en wandelen ook nog de vijftien minuten naar het belvédère de Gaube, waar de stoeltjeslift er werkeloos bijhangt.

dag drie van onze 'reis' brengen we door in Aignan.  we hebben onderweg negenentwintig sparren gekocht en die planten we aan de enige open kant van onze tuin.  dat wordt dan later een dikke haag waarachter we lekker uit de wind zullen zitten!

 als we thuiskomen schijnt de zon. we hebben genoten, het lijkt wel of we twee weken zijn weggeweest!