• fietsen

    carine bracht vorige week straffe verhalen mee over haar nieuwe passie : vtt-rijden, en toen is het toch wel een beetje beginnen kriebelen.  waar is de tijd dat guy en ik ons stalen ros beklommen en ergens ten velde deelnamen aan een tourtocht, waarna we, bezweet en vol modder, in de kantine genoten van een welverdiend drankje (guy een donkere leffe en ik een koffie).  wat is er leuker dan met je fietsje door de bossen te krossen en op plaatsen te komen waar je anders niet komt.  je hebt er natuurlijk wel een beetje conditie voor nodig...voorzichtig polste ik of guy zin had in een tochtje.  'neen' zei hij 'niet in de bossen, laten we langs de dordogne rijden, daar is het plat'.  we pakten de vtt-kaart erbij en toen viel ons oog op een route van acht kilometer in st felix de villadeix. we zouden dan thuis kunnen vertrekken en na zeven kilometer op de baan halverwege in de tocht inpikken, die acht kilometerkes in het bos op ons gemakske affietsen en op de terugweg énen gaan drinken bij de jean-claude.  we vonden het alletwee een goed plan, dus wijllie weg.  de laatste drie kilometers op de baan gingen flink bergop, dus tegen dat we aan 't bos kwamen, had mijn tong al eens op mijn stuur gehangen.  in het bos was het gewoonweg fantastisch, prachtig parcours en goed bewegwijzerd.  na twee uur fietsen word ik toch al een beetje moe.  en dan passeren we een camping die we ab-so-luut niet op dit parcours zouden moeten tegenkomen...???!?!??!we blijven dus de rode pijlen maar volgen, vragen al eens aan bewoners waar we ons eigenlijk bevinden en trappen maar verder.  na drie uur fietsen komen we eindelijk eindelijk bij jean-claude aan.  en vandaag, beste mensen, vandaag vind ik, dan nog vrij toevallig, op internet hoe lang dat rode parcours écht is... TWEEENTWINTIG KILOMETER, 22!!!! en dan hàdden we een kaart...alleen jammer dat het om twee verschillende tochten ging...auw

    0 comments
  • wandelen

    om optimaal van het mooie herfstkostuum van de natuur te kunnen genieten, moet je er middenin staan.  niets beter dan een lange wandeling om alle facetten te ontdekken.  guy is niet zo te vinden voor lange voettochten, dus als carine hier voor een weekje op herfstvakantie is, wordt elke regenloze dag hieraan besteed.  onze eerste tocht, in lamonzie-montastruct, had ik al eens eerder gemaakt, dus die leggen we zonder problemen af.  voor de volgende trekken we naar ste foy de longas en we beginnen al meteen verkeerd, wat inhoud dat we na een half uur stappen terug aan het vertrek staan.  als halverwege één bordje ontbreekt, hebben we 'het vlaggen'.  eerst duurt het een tijdje vóór onze eurocent valt, dan gaan we weer helemaal terug naar het laatste bordje, dan weer helemaal terug de andere kant op, enfin, een kudde koeien die daar staat te grazen zien we zo ne keer of vier...als we na drie uur wandelen onze auto terugzien, zijn we toch wel een beetje blij...  enkele dagen later gaan we naar mauzac, aan de dordogne.  S8003107_320x240
      hier vertrekken verschillende tochten.  we kiezen die van zeven kilometer (het moet niet altijd drie uur duren, hé) we zijn verbluft door het mooie zicht aan het water en besluiten om toch maar de ''buitenring te nemen, die prachtige uitkijkpunten beloofd en wat verder terug aan te sluiten op de eerder gekozen wandeling. (zoveel is dat niet om...)S8003106_320x240

     eerst gaat het pad stijl omhoog en daarna krijgen we inderdaad een ongelofelijke vieuw.  helaas, daar waar op mijn plan staat dat het pad stopt om aan te sluiten met de andere wandeling, loopt dit gewoon verder.  en zo ook wij...  we worden al een beetje moe, want het is best een zware tocht en we kunnen op het plan niet echt ontdekken waar we ons bevinden...geen wonder, blijkt achteraf, we lopen al lang niet meer 'op het plan'!  we blijven het pad maar volgen en na een dikke drie uur wandelen komen we in een dorpje.  het had mauzac moeten zijn, maar het is pezuls.  we bevinden ons op maar liefst tien kilometer van onze auto...gelukkig heeft één van ons een fantastische beschermengel want op het moment dat we het dorpje binnenlopen en beseffen dat we verkeerd zitten, stopt er een auto en de bestuurder vraagt of we iets zoeken.  onze ontredderde gezichten moeten op de man zijn gemoed gewerkt hebben want nà alle andere opties overlopen te hebben, stelt hij voor om ons met zijn wagen in mauzac af te zetten, hij moet toch nog naar bergerac.  we springen nog net geen gat in de lucht en nemen het half uur dat we moeten wachten er met graagte bij.  dit was kantje boord, dat kan ik u verzekeren, we hadden de terugweg nooit gehaald... S8003102_320x240
    toch laten we ons door dit voorval niet afschrikken, want twee dagen later staan we terug in mauzac en doen de tocht van zeven kilometer en dit keer zonder omwegen.  het wordt ons wel duidelijk, zelfs met een kaart en minutieuze bestudering op voorhand, is het hier helemaal niet moeilijk om hier uren te verdwalen.  opletten is de boodschap!

    0 comments