• VAKANTIE week 3

     

    Zondag 16/11

     

     

     

    We pikken Carine op in de luchthaven van Alicante en nu we hier dan toch zijn bezoeken we de stad.  Het is een grote stad met een wirwar aan straten en straatjes.  We zijn getuige van een processie ter ere van Maria.  Een grote praalwagen wordt door de straten gedragen door een twintigtal (?) mannen die eronder verborgen zitten.  Geregeld stoppen ze om van manschap te verwisselen en als ze dan terug vertrekken, wordt er van in de buik van de praalwagen een commando gegeven en gooien ze het hele ding even in de lucht waarop een luid applaus van de omstaanders volgt.  We trekken richting huiswaarts en stoppen in Benidorm om het middagmaal te nuttigen.   Ook in Altea maken we een stop omdat het er zo leuk uitziet.  De boullevard is vol leuke terrassen.  We zouden niet weten waar eerst gaan zitten.  Uiteraard drinken we hier nog een glas vergezeld van wat tapa’s.

     

     

    Maandag 17/11

     

     

     

    Een rustig dagje.  Wat strand, wat shoppen, wat eten.  En afsluiten met nen bwèèèèkes cocktail.  Morgen hopelijk beter…

     

     

     

    Dinsdag 18/11

     

     

     

    We halen een fiets voor Carine en gaan op pad.  Vandaag is een opwarmertje, zegt Guy, als voorbereiding op de volgende dagen.  We fietsen naar Portixol.  Van daaruit wandelen we eerst naar Cap Prim en terug en daarna naar Cala de la Barraca en terug.  Zelf ben ik super gemotiveerd want er zijn hier schatten te vinden!  Twee stuks bij op mijn lijstje!  We zijn redelijk vroeg terug bij ons beginpunt en fietsen nog eens verder naar de oude stad.  Daar is niets te zien, zeggen Guy en ik…maar ge moet dus wèl op de juiste plaatsen gaan kijken!

     

    De margarita van vandaag is jummy!

     

     

     

     

    Woensdag 19/11

     

     

     

    Vandaag het échte werk.  We fietsen helemaal naar Cala de Granadella.  Het laatste stuk is eindeloos lang naar beneden en ik wordt al een beetje onpasselijk bij de gedachte dat we straks, nà de wandeling, weer helemaal terug naar boven zullen moeten.  De wandeling, nochtans bestempeld als ‘medium’, blijkt voor Carine en mij toch een hele kluif te zijn.  Het is klauteren, kruipen, klimmen en een bangerik als ik, moet vele malen de grenzen verleggen.  Guy is helemaal in zijn sas.  Hij huppelt luchtig van steen naar rots en als we aan een passage komen waar een ketting is bevestigd om je aan vast te houden of zelfs op te trekken (!) boven een bangelijke afgrond, kan zijn dag niet meer stuk.  Met bibberende knieën volg ik.  Het uitzicht is wel spectaculair hier en zo af en toe kan dat de angst eventjes wegnemen.  Blij dat ik terug op de grond sta.  Niet zo blij dat er nog dat klimmetje te wachten staat.  We rijden elk op ons eigen tempo naar boven en zijn zowaar verbaasd dat het ‘dat maar was’!  Moe, maar zeer voldaan rijden we naar huis.

     

     

     

    Donderdag 20/11

     

     

     

    Het is een beetje minder weer, volgens Guy, en we besluiten naar het strand van Benitatxell te gaan.  Daar is nog een hele toffe wandeling! (ook volgens Guy).  Het is waar, het is een adembenemende tocht.  Eens we de stijle klim achter de rug hebben, wandelen we heel de tijd vlak naast de afgrond, wat dus geheel in Guy zijn straatje past.  We zijn wel blij dat het grootste stuk in de schaduw verloopt, want het is werkelijk heet.  Daarna volgt een stijle afdaling en na een korte pauze maken we de weg in omgekeerde richting.  De vermoeidheid van afgelopen dagen laat zich goed voelen, en als ge dan eens wegritst, met een mooie ‘bleue’ als gevolg, dan worden de benen zo mogelijk nòg bibberigerder wat dan weer tot gevolg heeft dat ik de anderen niet goed volg.   Er zijn momenten dat ze zelfs helemaal uit mijn vizier verdwenen zijn, wat het Rémi-gevoel nog versterkt.  Gelukkig kunnen we nà deze tocht gewoon in ons autootje stappen want fietsen had écht niet meer gelukt!

     

     

    Vrijdag 21/11

     

     

     

    Een rustdag.  We rijden via Benissa richting Moraira.  Carine, ocharme, heeft nog niet veel kunnen winkelen en daar gaan we hier proberen verandering in brengen.  Omdat onze interesses een beetje verschillen, staat Guy op straat om in het oog te houden wie in welke winkel zit;  een heel belangrijke taak!  Er worden nog een paar schatten gevonden… weeral een geslaagde dag!

     

     

     

    Zaterdag 22/11

     

     

     

    De laatste dag van Carine gaan we vullen met een wandeling.  Eentje om het af te leren. J We vertekken in de haven van Javéa zelf en klimmen helemaal tot aan de Cap de San Antoni.  Daarna gaat het over het plateau tot aan de windmolens.  Enkele zijn nog ruines, maar er zijn er ook al een paar gerestaureerde, die nu een andere functie gekregen hebben als woonst of als zonneterras.  Mooi!  We keren terug langs een wijk met bijzonder mooie huizen, we kijken onze ogen uit.  Afronden met lekker eten en lekker drinken.  En vroeg naar bed want morgen…

     

    2 comments
  • VAKANTIE week 2

     

    Zondag 9/10

     

    Vandaag vangen we de weg naar Denia aan.  Op het plan staat dat het een rit wordt van twee uur, twee uur dertig… en nu we het begintraject kennen, vertrekken we met volle moed.  Guy rijdt tenslotte wel op een gewone fiets zonder versnellingen! 

     

    Wat is dit toch een vreemd landschap.  Ofwel ziet het er extreem kaal en dor uit, ofwel staat het vol donkergroene sinaasbomen, of druivenstokken, of metershoge palmbomen en vetplanten.  Het golfterrein dat we onderweg tegenkomen, verschijnt als een fata-morgana en lijkt hier, met z’n uitgetrekte felle groen, eigenlijk niet op zijn plaats. 

     

    We komen veel fietsers tegen.  Ze rijden allemaal op een mooie mountainbike, dragen een helm en een fluo jasje.  We vragen ons af of dat soms verplicht zou zijn…?

     

    De rit verloopt vlot en Denia blijkt een grote stad te zijn.  Gelukkig hebben we ook hier al een plannetje van en vinden we zo gemakkelijk de haven.  We besluiten om de kustlijn af te rijden, langs de stranden, op zoek naar een leuke strandbar.  We komen bedrogen uit.  Hier geen boullevard met winkeltjes en drankgelegenheden.  Het strand bevindt zich achter de huizenblokken en heeft ook geen sierlijke, schaduwverstrekkende palmbomen.  Ik vind het maar niets.  De terugweg is, op enkele pittige klimmetjes na, lekker bergaf en duurt dan ook minder lang dan de heenweg. 

     

     

     

    Maan-, dins-, woens- en donderdag 10, 11, 12 en 13/10

     

    De Denia-tocht heeft toch wel weer veel van onze energie opgeslokt en vooral Guy heeft er last van.  Het niet hebben (willen) van een goede fiets eist zijn tol.  Dit, en de stijgende temperatuur, laten ons besluiten om eens lekker te gaan uitrusten aan het strand.  Elke dag rijden we met onze ligstoel-trolley richting Arenal, kiezen een mooie palmboom, installeren ons…en genieten.  Ja, dit zou ik wel gewoon kunnen worden. JJJ

     

    En elke dag sluiten we af in ‘onze’ strandbar.  Helaas vernemen we daar dat onze geliefde stek zal sluiten op zondag de zestiende. LLL  Wat jammer dat Carine dit niet meer gaat meemaken…

     

    Bert heeft het ondertussen ook steeds meer naar zijn zin.  Zijn reisbakje, waar hij thuis een hartsgrondige hekel aan heeft, is nu zijn favoriete slaapplek.  Ook op het terras vertoeft hij graag.  In het begin had ik schrik dat hij door de spijlen zou kruipen en naar beneden zou springen.  Dat kan natuurlijk nog steeds…

     

     

     

    Vrijdag 14/10

     

    Het is bewolkt en we denken nog maar eens aan fietsen… Waar naartoe?  Benitatxell lijkt nog wel binnen ons bereik te liggen.  De gids beweert dat het een leuk dorpje is met fans die jaar na jaar terugkomen.  Het ligt niet aan zee, maar Guy beweert dat het mooie stranden heeft die ook per fiets bereikbaar zijn.  Tja, dan moet je wèl die berg over, Guido!  Neen, bedankt, niet voor mij…  we vinden het maar een vreemd dorpje, waar iedereen blijkbaar besloten heeft zijn voorgevel met badkamertegels te versieren.  Geen gezicht…of wel?  Aangezien dit dorpje op een heuvel ligt, moeten we de helft van de terugweg niet eens trappen!  Hoe cool is da?

     

     

     

    Zaterdag 15/10

     

    We hebben niet veel zin in strandliggen, maar ook niet in aktie.  Een autotochtje daarentegen…  we trekken richting Moraira.  We vinden dit een heel mooi dorpje aan de zee waar nog veel ambiance is.  Er zijn veel mooie winkels, eet- en drinkgelegenheden én het geeft hier niet de indruk, zoals het bij ons nu wel al een beetje is, dat het seizoen op zijn einde loopt.  We trekken verder naar Calpé maar dat is niet echt onze stijl, al die hoge gebouwen en die touristische bazaars.

     

    We haasten ons naar huis, om nog een laatste keer met Carine te skypen voor ze op het vliegtuig stapt en om het afscheid van ‘onze’ strandbar mee te vieren…

     

     

     

     

    0 comments
  • VAKANTIE!!!!!!

    Javéa, week 1

     

    Zaterdag 1/10

     

    4.30u.  de wekker loopt af.  Gezwind spring ik uit bed.  Vandaag begint ‘de vakantie’!  het is de bedoeling om om 5.30u STIPT de reis aan te vangen.  Wie ons kent moet vast eens in zijn (of haar, TJ?) vuistje lachen.  (Wij nu ook.)  6.20u rijden we van onzen hof.  Ruim op tijd, toch?  We zijn een goed team : wie niet rijdt, slaapt en wie niet slaapt, rijdt.  We stoppen 4 keer.  Na een reis van 12 uur en een beetje hebben we onze bestemming bereikt.  Het apartement valt vree mee, de engelse verhuurders ook.  We laden alles uit.  Op elegante wijze schud ik wat eten uit mijn toch wel vrij korte mouwen (het is hier nog steeds zeer warm) : stoofvlees, broccoli en een er terplekke gekookte aardappel bij.  Een goed voorbereidde vrouw is er ook meer dan één waard!  We trekken nog eens op ontdekkingstocht en wat we ontdekken valt reuze mee.  Restaurants, bars, muziek, lichtjes en nog veel volk dat voor ‘de sfeer’ zorgt.  We gaan met een gerust gemoed slapen…

     

     

     

    zondag 2/10

     

    de dag begint laat.  En traag.  Maar eens we op gang zijn, zijn we moeilijk te stoppen.  We vertrekken richting haven.  Daarna willen we naar de oude stad.  Denise, onze landlord-in, zegt dat er een tapa-feest aan de gang is.  Daar willen we bij zijn.  Besef van tijd, besef van afstand, het vervaagt allemaal een beetje op vakantie.  Vermoed ik.  We zijn nog net op tijd om de afsluit van wat ongetwijfeld een fantastisch feest was, mee te maken.  Volgt nog een wandeling van anderhalf uur terug ‘huiswaarts’.  Onze eerste vakantietrofee is wel al binnen : voor elks een glas-in-een-zakje om rond onze hals te hangen, om hands-free op café te kunnen gaan.  J  Ook onze eerste tegenslag : de TV-satelliet staat niet gericht op ASTRA, dus geen vlaamse TV(-reclame) voor ons L

     

     

     

    maandag 3/10

     

    “maar ja, schatteken, ga gij maar joggen, daarna gaan we winkelen en dan maken we een klein fietstochtje, eens zien wat diene fiets juist kan”  Diene fiets, dat is de fiets die in ‘onze’ bergruimte staat en die Guy mag gebruiken (de mijne heeft Guy immers in ons autootje kunnen proppen).  Dat klein fietstochtje wordt uiteindelijk een fikse klim naar de kust-uitkijkpunten.  Dit jaar heb ik nog genen éne keer op mijne fiets kunnen zitten en ik vind het dan ook een ware uitputtingsslag.  De weg naar huis daarentegen, helemaal bergaf, maakt veel goed…dàt èn natuurlijk al die uitkijkpunten, de miradores.  De zee kleurt groen en blauw en ziet er ongelofelijk helder uit.  En dan die strakke blauwe lucht…mooi…

     

     

     

    dinsdag 2/10

     

    tijd dat ik zelf eens een dagplanningske maak…wat denkt ge van een dagje drie ellen?   Liggen, Lezen, Luieren?  Ok? Let’s go!  Op naar het strand van Arenal.   En laten we deze heerlijke dag afronden met een heerlijke margarita…in ‘onze’ strandbar, Mintt touch...hmmmm…

     

     

     

    woensdag 3/10

     

    “maarja, schatteken, ga gij maar joggen, daarna rijden we eens naar het bureau van tourisme en dan zien we wel”  ???  … nu ik het hier aan ’t typen ben zie ik plots de gelijkenis, waarom dan deze morgen niet???  Aan dat officina de tourismo sta je namelijk aan het beginpunt van de fietsroute naar Denia, ‘maar’ 26km… willen we eens kijken hoe die route loopt?  Dan kennen we het begin al voor als Carine hier is…  en wijllie weg.  Hoe moeilijk kan het zijn, je moet alleen maar de pijltjes volgen…  na twee uur en een half en de vijftigste keer verkeerd-rijden, zoeken we op onze kaart (never leave without your map) een alternatieve weg, om te ontdekken dat we … in de oude stad zitten … (waar we enkele dagen geleden anderhalf uur naar WANDELDEN).  “ Wàt!??!! “, roept Guy ongelovig,”zitten we hièr nog maar??!”  waarna hij zich onmiddellijk herstelt en zegt : “awel da’s goed dat we hier zijn, want er vertrekt hier een klein wandelingske, dan kunnen we dat ineens doen.”  En inderdaad, de wandeling naar de Erimita de Santa Llùcia is maar twee kilometer lang, maar ge moet er wèl uw berggeitschoentjes voor aanhebben en laat ik die nu net niet bijhebben… Guy daarentegen, die is in zijn element!  Hoor ik hem nu fluiten?

     

     

     

    Donderdag 4/10

     

    Laten we de drie zetten nog maar eens opzoeken : Zon, Zee, Zand. 

    Ik wist niet dat Guy zo gek is op de zee.  Vanop het strand zie ik hem over de golven springen.  En met zijn ‘haaien-plankje’, dat hij in onze bergruimte gevonden heeft, amuseert hij zich kostelijk.  Zelf ben ik niet zo wild van dat wijdse water.  Het strand daarentegen vind ik helemaal het einde.  En zeker hier : op verschillende plaatsen staan er groepjes palmbomen waaronder het heerlijk liggen is, voetjes in het zand, een zacht briesje…za-lig!

     

     

     

    Vrijdag 5/10

     

    Om Guy een beetje tegemoet te komen met zijn route naar Denia, kies ik vandaag een fietstocht richting Gata de Gorgos.  De terugweg is namelijk dezelfde weg als die naar Denia, dan kunnen we misschien zò achterhalen waar het de vorige keer mis ging.  Er is maar één probleem : deze weg is nièt uitgepijld en… er ontbreekt een klein stukje van de kaart… alléja, ik moet er geen tekeningske bij maken, zekers?  Als dat stukje dan ook nog eens vol putten en stenen en stijl bergop blijkt te zijn…  Gelukkig is Gata een niet onaardig dorpje waar we even op adem kunnen komen en onze pique-nique kunnen nuttigen.  De terugweg verloopt vlotjes, tot we ongeveer op hetzelfde punt komen als vorige keer.  Blijkbaar houdt men bij Spaanse bouw- of wegenwerken totaal geen rekening met ‘een fietsroute’.  Verschillende pijltjes zijn verdwenen, of nutteloos wegens het omdraaien van de enkele rijrichting, of nutteloos wegens het totaal openbreken van de weg, enfin, fietser, trekt uwe plan and never leave without your map!

     

     

     

    Zaterdag 6/10

     

    …drie zetten én drie ellen!

     

     

     

     

     

    0 comments